Ieder najaar gebeurt het. Imkers voeren hun bijenvolken suiker. Goed bevoorraad gaan de bijen de winter in. En na de winterrust gaan ze in het voorjaar weer aan de slag.

Maar dit jaar is het mis! De volken en daarmee hun imkers hebben veel meer suiker nodig dan gedacht.  Er is daardoor een tekort aan suiker. Het is crisis!

Op het eerste gezicht lijkt de oplossing eenvoudig: er is meer suiker nodig. Sommige imkers redden hun grootste volken eerst en voeren die extra bij. Anderen helpen de volken die dreigen om te vallen van de honger eerst. Weer andere imkers voegen hun volken samen in de hoop dat ze zo wel de winter doorkomen.

Maar wat is er eigenlijk aan de hand? Waarom is er ‘ineens’ meer suiker nodig?

Van nature hebben bijen helemaal geen suiker nodig om te overleven, zij hebben genoeg aan hun eigen honing. Omdat imkers die honing oogsten komen de bijen tekort. Daarom geeft iedere imker in het najaar suiker terug.
Nu willen de meeste imkers graag veel honing oogsten; de bijenvolken zijn daar in de loop der tijd op aangepast. Het zijn grote productiemachines geworden, die zelf ook steeds meer honing gebruiken om te produceren.

Dat laatste speelt nu op. Waardoor iedereen alleen nog maar aan suiker denkt. Maar wie verder kijkt is al snel gerustgesteld. Er zullen zeker klappen vallen. Maar bijenvolken passen zich gewoon weer aan nieuwe omstandigheden aan. Dat doen ze voortdurend. De imker is nu aan zet. Waarom eigenlijk zoveel mogelijk oogsten? Misschien meer letten op kwaliteit dan kwantiteit. Misschien meer variatie in productiewijze aanbrengen.
Er moet dus wel wat gebeuren. Maar crisis? Nee.